دوجو (محوطه تمرين )
يكي از موارد بسيار مهم در كمكهاي اوليه كه معمولا ناديده گرفته ميشود محوطه تمرين ومسابقه هنرجويان است . محوطه تمرين بايد عاري از هرگونه مانع باشد تا هنرجويان براحتي بتوانند فنون دست و پا و يا كاتا را بدون وقفه و با اجراي كل انبوسن اجرا كنند. .
در بعضي از دوجوها ديده ميشود كه براي اينكه تماشاچي و يا افرادي كه به وارد دوجو ميشود ، بتوانند در دوجو توقفي داشته باشند بر روي صندلي و يا نيمكتهايي كه در گوشه وكنار دوجو است بنشينند ، اين صنليها ممكن است براي هنرجويان خطر ساز باشد و بايستي دور تر از محوطه تمرين قرار گيرند ، گاها ديده ميشود كه وزنه هاي دمبلو هالتر كه بجهت بدنسازي مورد استفاده قرار ميگيرند بروي زمين باقي ميماند . اگر موارد اين چنيني مورد توجه قرار نگيرند ميتواند براي هنرجويان خطر ساز باشد . در جهت ايجاد يك فضاي آموزشي مربي بايستي يك مكان امن براي تمرين هنرجويان در نظر بگيرد .
يك محوطه تمرين خوب شرايط ذيل را داشته باشد.
- فاقد هرگونه مانع باشد .
- كف زمين بايد صاف و مسطح و تمييز باشد.
- محوطه تمرين بايدستي نور كافي داشته باشد.
- تهويه بايد بخوبي صورت گيرد.
- كليه لوازم تمرين بايد خارج از محوطه تمرين قرار گيرد.
- كليه وسايل بدنسازي كه شامل دمبل و يا و يا هالتر هستند بايستي در جاي خود نگهداري شود.
- دفتر سالن ورزشي بايستي در جوار محل و فاقد شيشه باشد وديد كافي از محوطه تمرين داشته باشد.
- هنرجويان داراي بيمهورزشي و تحت پوشش خدمات درماني باشند.
- جعبه كمكهاي اوليه و لوازم مورد نياز بايستي در دسترس مربي و هنرجويان باشد.
- فضاي كافي براي تمرين هنرجويان وجود داشته باشد.
سلامت روحي ، رواني و جسماني
يكي از مواردي كه مربيان بايد آنرا در دوجوها انجام داده و بدقت از آن مطلع باشند دانستن و به يقيين رسيدن از سلامت روحي ، رواني و سلامت جسماني هنرجويان است و حتي از هنرجويان بخواهند تا با معرفي خود به پزشك از سلامت خود مطلع باشند.
در يكي از مسابقات ( ورزشهاي رزمي متفاوت با كاراته ) هنگاميكه يك هنرجوبر روي تاتامي حاضر ميشود تا براي كسب مقام اول و دومي مبارزه كند ، ناگهان احساس درد و سوزش در قلبش ميكند و هنگاميكه رزمي كار را به بيمارستان ميرساند و مورد معاينه پزشك قرار ميگيرد متوجه ميشوند كه اين دريچه قلب اين ورزش كار باز و يا به اصطلاح گشاد شده است و اين رزمي كار نبايستي فعاليتهاي شديد ورزشي را انجام بدهد چه برسد مسابقه در سطح حرفه اي و ملي .
در چند سال قبل يكي از هنرجويانم بهمن گفت كه بيماري ميگرن دارد و گاها دچار سر درد ميشوند ، براي آنكه اين هنجو دچار اسيب ديدگي نشود از او خواستم كه در مبارزات فول كنتاكت شركت نكند و بيشتر وقت خود را به اجراي فنون و يادگيري كاتا و كوبودو ( سلاح ) اختصاص دهد ، او كه ضاحرا از صحبتها و روش تمريني كه براي او طراحي كرده بودم خوشش نيامده بود به دو جوي ديگري رفت و تحت نظر مربي ديگري كه يكي از انجمنهاي فول كنتاكت را اداره ميكرد رفت و به تمرين پرداخت . بعدها متوجه شدم كه اين هنرجو عضو تيم ان باشگاه شده و براي آن باشگاه در مسابقات فول كنتاكت شركت ميكند !!!!! بسيار تعجب كردم و خود شما هم اگر مربي او بوديد چه برنامه تمريني براي او در نظر ميگرفتيد ؟ ضربات دست و پا به سر هنرجويي كه بيماري ميگرن دارد ميتواند بيماري و سردرد هاي اورا شدت دهد و يا به بيماري ديگري تبديل شود يك مربي كاراته وظيفه دارد در وحله اول به سلامت هنرجويان بيانديشد و با تمرينات بدني آنها را براي يك زندگي در اجتماع آماده كند . چرا كه دوجو به معني محل روشني است .
كوميته
هنگاميكه قصد داريد هنرجويانتان با هم مبارزه كنند و كوميته( مبارزه / فايت ) د اشته باشيد و حتمي از خود هنرجويان سوال شود آيا آمادگي روحي ، رواني و جسماني براي مبارزه دارد و يا خير ، در صورتيكه هنرجوآمادگي مبارزه نداشت و يا حتي از مبارزه طفره رفت و مبارزه نكرد و يا وانمكود كرد كه بي حال و بيمار است ، او را مجبور به مبارزه نكنيد ، نفس ورزش بسيار مهمتر از هزاران مبارزه است .
حتمي از هنرجويان بخواهيد تا از وسايل ايمني دستكش ، بيضه بند و يا سينه بند ( براي بانوان ) ، باند دست ، كفش روپائي ، لثه و يا سائد و ساقبند استفاده كنند تا حادثه اي رخ ندهد .
سعي كنيد هر دو مبارز در يك رده وزني و كمربندي باشند و حتي اختلاف سني فاحشي نداشته باشند و همچنين ايپان كوميته و نيهون كميته را در جلسات قبلي تمرين كرده باشند.
به هنرجويان تكليف كنيد كه مبارزات را حداكثر با 50 درصد تماس اجرا كنند و از مبارزات فول كنتاكت بشدت خود داري كنند ، مبارزات فول كنتاكت فقط در مسابقات بايستي اجرا شود . در تمرينات كلاسي مبارزات نبايستي با قدرت و و تماس كامل اجرا شود مبارزان بايستي در هنگام مبارزه قدرت و شدت تماس را كاهش دهند تا بتوانند زمان بيشتري را به مبارزه اختصاص دهند و دچار اسيب ديدگي نشوند.
گاها ديده ام كه هنرجويان بسيار با قدرت فنون را اجرا ميكنند و باعث آسيبديگي دوست و يار تمريني خود ميشوند . مربيان بايستي به هنرجويان اجازه ندهند كه با حد اكثر قدرت فنون كاراته را اجرا كنند .
جعبه كمكهاي اوليه
يكي از مواردي كه كمتر به آن توجه ميشود جعبه كمكهاي اوليه است . به شما پيشنهاد ميكنم كه حتمي در دوجوي خود يك جعبه كمكهاي اوليه داشته باشيد تا در صورت بروز آسيب ديگري از آن استفاده شود .
لوازم پيشنهادي براي جعبه كمكهاي اوليه عبارتند از :
- باند توري استريل مربع شكل به ابعاد 5 x 5 و 10x 10 سانتيمتر
- توچهاي نواري توري به عرض 5 سانتيمتر يا توپهاي نوار كلينگ با عرض 5 سانتيمتر
- نوار خلل و فرج دار سفيد در لوله هاي 3 و 5 سانتيمتر ي 8 عدد از هركدام)
- پسته هاي پنبه اي كوچك
- نوار كشي با عرض 10 تا 15 سانتيمتر
- باند توري بيضي شكل براي چشم
- جسب زخم
- يك عدد قيچي پانسمان
- انبر جراحي
- تخته هاي شكسته بندي كه به آن اتل گفته ميشود . اين تخته ها ميتواند دست ساز باشد.
- شريانبتد لاستيكي به عرض 5/2 يا 5 سانتيمتر يا يك عدد كمربند چرمي
- لوله كوچك لاستيكي براي باز نگهداشتن راههاي هواي تنفسي در ابعاد كوچك و بزرگ
- كيسه هاي پلاستيكي متوسط جهت قرار دادن يخ بر روي زخمها
- يك ظرف پلاستيكي براي قراردادن دست و يا پاي مصدوم در اب
- پماد انتي بيوتيك براي مثال پماد مايسي تراسين
- صابون مايع جهت شستشوي زخم
- الكل طبي جهت ضد افوني كردن
- يخ
