استاد من
کاراته  , يک هنر مبارزه با دست خالی و يا يک ورزش رزمی  هرچه که است  سالهاست که با او زندگی ميکنم . بعضی وقتها فکر ميکنم چرا اينقدر فکر و انرژی خودم را برای کاراته گذاشتم  و زمانهای بسياری را برای تمرين صرف کردم آيا ارزش اين همه زحمت و تلاش را داشت . وقتی ميبينم که بعضی ها چطور بدون اينکه زحمتی بکشند براحتی کمربند سياه دان ... گرفتند و لباسهای رزرق و برق دار ميپوشند و وقتی کنار آنها هستم در هنگام تمرين  اطوی لباسشون بهم نميخوره و بيشتر يا دفتر دوجو ميشينند و يا تکنيکهای هنرجو ها را با يک لحجه فارسی زاپنی ميشمارند و  بعضی وقتها از اساتطد چينی و  زاپنی تقليد کرده و سيگاری روشن ميکنند و پکی هم به سيگار ميزنند تا از انها کم نداشته باشند  و   وقتی از آنها  در مورد کاراته سوالی ميپرسی  متوجه ميشم کع  الفبای کاراته را  هم نميدونند فکر ميکنم وقتما هدر دادم  .
وقتی به آگهی جلوی باشگاه ها نگاه ميکنم آنقدر کانچو و شيهان ميبينم که سرم گيج ميره بعضی وقتها فکر ميکنم که اين دوستان معنی کلمات را نميدونند .
يک روز از يکی از  اساتيد در مورد سبکش پرسيدم , جواب داد مخلوطی از کاراته,  جودو و بکس  و يا ديگری ميگفت که سبکش را در  يکی از موسسات بيرون از کشور ثبت کرده ام  و جهاني و بين المللی شده, يکی از اساتيد هرچه را که در مسابقات UFC ديده بود را برای سبک خود تعريف کرده و آنرا ويزه گي سبک خود معرفی ميکرد  البته من نميدونم که اين اساتيد چه برداشتی از معنی جهانی و بين المللی دارند و يا آيا سيستهای ورزشی کشور را با مسابقات UFC يک ميدانند يا نه  ولی هرچه که هست کلمه و لقب استاد را با خود دارند و افراد جامعه به ايشان بعنوان يک استاد کاراته نگاه ميکنند و هرچه که ميگويد يا عمل ميکند بعنوان يک استاد کاراته برای جامعه قابل برداشت و تقليد است.
 جوانتر که بودم خيلی دلم ميخواست يک  استادکاراته  بشوم  ولی حالاکه اساتيد را ميبينم فکر ميکنم اشتباه کردم چراکه با ثبت در موسسات خارج از کشور ميشود استاد شد و نيازی به تمرين و زحمت و مشقت ندارد !!
در بعضی از موسسات رزمی خارج از کشور ديپلمی وجود داراد به نام اپوينتمنت ( appointment ) به معنی ابلاغ  که شما ميتوانيد درخواست کنيد و هر عنوان ی را بخوايهد برای شما صادر ميکنند و ميتوانيد اين ديپلم را در باشگاه خودنصب و به ديگران نشان بدهيد. البته خود ديپلم بسيار خوب است ولی چگونه از ان استفاده از ان بسيار مهم است.
در کشور ژاپن و آمريکا موسسات و دوجوها کاراته ثبت نميشوند و شما ميتوانيد يک دوجو يا سيستم برای خود تاسيس و راه اندازی کنيد و مديريت آن بستگی به قدرت و توان فنی و مالی شما دارد .  در سال گذشته  از طريق يکی از هياتها کاراته با استادی آشنا شدم که مقيم آمريکا بود و برای خود يک سيستم کنپو تاسيس کرده بود و مايل بود که اين سيستم را به هنرجويان ايرانی معرفی کند اما مايل نبود اعلام کند که اين سطستم ساخته و پرداخته ذهن اوست !! در خارج از کشور اگر استادي سيستمی را معرفی ميکند نام خود را هم کنار آن معرفی ميکند.  يکی از اساتيد رزمی با سازمان IRCA   روسيه تماس گرفته بود و خود را دان ده معرفی کرده بود و تقاضای عضويت و در اين سازمان را داشت ايشان دارای بيست و هفت سال سن  و.... بود . رئيس سازمان IRCA روسيه با من تماس داشت و موضوع را گفت و ايشان تعجب کرده بود که اين جوان با اين سن و سال  کمربند سياه  دان ده دارد  ويا در سال گذشته يکی از اساتيد استان همردان با من تماس  و درخواست عضويت داشت  ايشان دارای بيست و شش و يا هفت سال سن و دان هفت کيک بکسينگ از يکی از سبکهای کيک بکسينگ را داشت .  واقعا گيج شده بودم که چه بايد ميکردم , با ايشان صحبت کردم و در باره دان ايشان صحبتهايي داشتيم و لی ايشان خود را استاد مسلم ميدانست ,  صحبتهای ايشان هم به حق بود چرا که گواهينامه سبک را داشت حتی از سوی سبک رئيس قاره اسيا و منطقه هم  معرفی شده بود. ايشان نه تنها درخواست عضويت داشت بلکه تقا ضا داشت بعنوان معاون انجمن هم معرفی شود. يعنی بدون ملاقات حضوری خود را از همه اعضای انجمن بالاتر و یه حق تر ميدانست. البته تا انجا که اطلاع دارم ايشان خود يک سبک تاسيس کرده است و در حال حاضر استاد مسلم سبک خود نيز ميباشد.  
 با يکی از دوستان قديمی صحبت کردم  ايشان نظر داشت که ارزشها عوض شده است , تصميم گرفتم به ديدار اولين مربی کاراته خودم بروم , ايشان سبک کان ذن ريو تمرين ميکند و از اساتيد قديمی ميباشد بعد از احوال پرسی از کاراته و تمرين صحبت کرديم و ايشان يادی از دوستان و بچه های قديم کاراته کرد  و بيشتر در مورد خاطرات خوب به ياد ماندی صحبت ميکرد و از مهارتهايش کمتر صحبت ميکرد .
متاسفانه بدليل عدم آگاهی افکار از روش , مهارت وارزشهای  کاراته اساتيد واقعی و قديمی در حاشيه قرار گرفته اند . اين درحالی است که بسياری از اساتيد کاراته را ميشناسم که در گوشه و کنار دوجوهای شهرستان کاراته تمرين ميکنند و هيچ ادعايي ندارند .
سالهاست که کاراته در کشور ما تمرين ميشه ولی اگر از يک کمربند سياه کاراته  بپرسی که اين ورزش چطوری به کشور ما , استان ما و يا شهر ما معرفی شده و يا حتی استادی که به شما دان دو و يا سه  داده کاراته را پيش چه کسی و چطوری تمرين کرده  نه تنها نميدانند حتی استاد استاد خودشان را هم نميشناسند . در بعضی از موارد که حتی بعضی مربيان دانش استاد خود را نه تنها  نفی کرده و بلکه  تکنيک و روش تمرين او را هم قبول ندارند و در بعضی موارد   سعی ميکنه با سياست و دودوزه  بازی باشگاه استادشان را  تعطيل کنند . اگر متوجه بشوند که استا ديگر توانايي آموزش ندارد ميگويند که کارش ساخته است و از رده خارج شد و از اين صحبتها .
وقتی از درب يک باشگاه کاراته وارد ميشوی ميبينی بر سر در نوشته گر بر نفس خود اميری مردي ؟ ولی اگر از  مربی اون باشگاه بپرسی که بهترين مربی که ميشناسی چه کسی است بنظر شما چه جوابی ميده , آيا دوستشا معرفی ميکنه ؟ آيا از استادش يادی ميکنه ؟
براستی استاد شدن در کاراته فقط اجرای چند ضربه دست و پا نيست و دانستن يک يا چند کاتا باعث نميشه که من و يا شما يک استاد بشيم , بنظر شما چه چيزی باعث ميشه که يک کاراته کا استاد بشه ؟ و يک استاد کاراته بايد چه خصلتهايي داشته باشه ؟
وقتی ميبينم که بعضی از مربيها در خواست درجه دارند و تماس ميگيرند و در باره سباقه و.رزشي خودشون صحبت ميکنند و مپرسند که به من دان چند ميدهی ؟ نميدام چی بگويم , يا وقتی ميبينم که يکی از مربيهایي که يکي از سبکهای کاراته را تدريس ميکند و چند سالي هم تجربه داره به هنرجوهايش ميگويد که به من شيهان , شيهان دای و يا سايکو شيهان بگوييد نميدونم ؟ شايد هم حق داشته باشه .
 البته در زمانيکه هنرجوی کمربند سفيد بودم  مربي ما در ان زمان دان يک و  سم پاي کمربند نارنجی داشت   در آن زمان  کمربند نارنجی قادر بود تمامی ضربات پای کاراته را بخوبی اجرا کند , کاتاهای پايه را اجرا کند , تامشيواری انجام دهد و مبارزه آزاد هم داشته باشد  حالا خود کمربند نارنجی سالهای 1350 را با  دهه 80 مقايسه کنيد  فکر ميکنم  نسبت به کمربند سياه های دهه حاضر بسيار فنی تر بودند  . در آن زمان تعداد کمربند سياه ها زياد نبود و هر کسی کمربند سياه ميگرفت زبون زد ميشد , ده سال تمرين کردم تا کمربند سياه گرفتم البته فقط از کمربند قهوه ای تا کمربند سياه سه سال توقف داشتم   ولی در حال حاضر يک هنرجو در مدت يک يا دو سال کمربند سياه خود را ميگيرد  اگر نگيرد از مربی خود ميخواهد که او را برای ازمون معرفی کند و اگر مربی او را معرفی نکند به باشگاه و يا انجمن ديگری ميپيوندد.
 اما  وقتی ديدم  اولين مربی کاراته ام که چهل سال سابقه تمرين داره و هنرجوهايش او را سن سی صدا ميزنند و خود را استاد کاراته نميداند  بسيار از کاراته خوششم آمد   , اميد وار ميشم که هنوز ميتوانم  کاراته تمرين کنم  و وقتم را تلف نکرده ام. او هنوز به استادش وفا دار است و ضمن صحبت هايش به مهارتهای استادش اشاره ميکند . لبخندی ميزند و اشتباهاتش را ياد آور ميشود  و اينکه چگونه اشتباهات گذشته را حل و فصل کرده است , اعتمکاد بنفس را ميتوان در صورتش ديد , به درجه و دان فکر نميکند برایيش مهم نيست ديگران چه ميگويند و چه فکر ميکنند فقط به هدفش که تمرين کاراته است فکر ميکند. ميگويد که هنوز در حال ياد گرفتن است و تازه بعضی از ضربات ابندايي کاراته را درک کرده است و خوشحال است که بهتر از گذشته تمرين ميکند.