گيچين فوناكوشي از جمله معدود اساتيد كاراته است كه شهرت جهاني دارد و همه كاراته  كاها و محققان رزمي در جهان  او را بعنوان يك متخصص  علم كاراته ميشناسند .
  او در 10 نوامبر 1868  در منطقه شوري  اكيناوا بدنيا آمد ،  در دوران كودكي نسبت   به  كودكان هم سن خودبسيار ضعيف بود و ضعف جسماني اش  باعث نگراني والدينش بود.  در دوران تحصيل در مقطع ابتدائي  با پسر استاد آنكو آزاتو دوست بود . و اين دوستي  او را نزد استاد آزاتوكشاند . آزاتو در آن دوران يكي از برجسته ترين اساتيد كاراته بشمار ميرفت .
 فوناكوشي بعنوان هنرجوي كاراته ، سفر خود به دنياي كاراته را با دوجوي آزاتو آغاز كرد و با توجه به دوستي استاد آزاتو و استاد  آنكوشيشو كه به  زبان ژاپني به او  ياسوتسو نو ايتسو    ميگويند  با کاراته ایتسو آشنا شد   و به دوجوی وی رفت   توسط  استاد ايتسو به شاگردي پذيرفته شد.  ايتسو از اساتيد برتر كاراته در زمان خودش بود و  او  اولين استاد كاراته است كه كاراته را بطور سازماندهي شده  براي تدريس به هنرجويان ارائه داده است با توجه به روش تدريس وي از او  بعنوان پدر كاراته مدرن ياد ميكند.
 در سال 1888 فوناكوشي تصميم گرفت  كه  هرگز از تمرينات كاراته دست نكشد و اين تصميم او باعث شد تا وابستگي بيشتري  نسبت به دو استاد خود  پیدا کند  و گاها با آموزش و تدريس كاراته ميتوانست در آمدي نيز داشته باشد و به خانواده اش كمك كند. 
فوناكوشي  نسبت به دو استادش بسيار وفادار بود و با اطلاع اين دو استاد ،  نزد اساتيد ديگر كاراته رفته  و از تجربيات آنها نيز استفاده ميكرد،  اين اساتيد عبارت بودند از :
هيگائونا در شهر ناها ، استاد ني گاكي ،استاد كيونا پيچين ( شاگرد ارشد سوكون ماتسومورا )  و همچنين استاد ماتسومورا كه استاد ايتوسو نيز بوده است . 
در آن زمان استاد ايتسو براي بسط و گسترش كاراته نمايشي از حركات كاراته  براي شين تارو اوگاوا كه مسئوليت كميسيون نظارت بر مدارس اكيناوا را داشت  را اجرا كرد كه باعث شگفتي اوگاوا شد  بطوري كه اوگاوا به وزارت آموزش وپرورش اكيناوا نامه اي نوشت و از وی  درخواست كرد كاراته را بعنوان يك واحد درسي در مدارس اکیناوا  پذيرفته  و تدريس شود  .  بدينوسيله كاراته وارد مدارس اكيناوا شد و ايتو سو اولين مدرس اين مدارس بود . با تدریس كاراته درمدارس  اكيناوا  این هنر بسرعت در  اكيناوا خود را بعنوان  علم دفاع از خود معرفي كرد ومدارس كاراته يكي بعد از ديگري راه اندازي ميشد.  
در اوگست 1905 چومو هانيشيرو در كتاب خود که کاراته شوهو هن  نام داشت   براي اولين بار  از كلمه دست خالي استفاده كرد  و  کلمه  دست چيني براي كاراته استفاده نكرد . در سال 1908 ايتوسو  ده اصل هنر توده را به رشته تحرير در آورد . كاراته در تكاپو اوج گرفتن بود و ايتوسو سكاندار آن بود اما ايتوسو با كهولت سن ديگر قادر به رهبري كاراته نبود و  در 26 ژوئن 1915 با دنياي كاراته خداحافظي كرد. بعد از مرگ ايتوسو ، فوناكوشي استحقاق اين را داشت كه كاراته را رهبري كند از اين رو وقتي در سال 1917 انجمن هنرهاي رزمي ژاپن  ( داي نيپون بوتوكوكاي ) از وي جهت شركت در فسيوال هنرهاي رزمي دعوت كرد ، فوناكوشي با كمال رغبت انرا پذيرفت چراكه دعوتنامه از سوي سازماني صادر شده بود كه و ظيفه اش ارج نهادن به هنرهاي رزمي ژاپن بود .
فوناكوشي گروه كوچكي ار هنرجويان خود را جمع كرده و به همراه شين كو  ماتايوشي   كه در اجراي سلاح هاي رزمي مهارت كافي داشت به سراسر اكيناوا سفر ميكرد و  هنر  كاراته را به نمايش ميگذاشت.  در 6 مارس 1921 ، شاهزاده اكيناوا – هيروتا – هنگام بازگشت از سفر اروپا در  اكيناوا توقف كرد و در سالن بزرگ قصر شوري به تماشاي نمايش كاراته كه توسط فوناكوشي و هنرجويانش وهمچنين ماتويوشي  اجرا ميشد ، نشست .  دراين نمايش استاد چوجون مياگي  بنيان گذار گوجوريو  شركت داشت ولي فنون كاراته را فوناكوشي اجرا ميكرد.
اين نمايش تاثير بسياري را بر روي حضار گذاشت بطوري كه در بهار 1922 فوناكوشي از سوی مدرسه اي كه متعلق به زنان بود و تحت نظارت وزارت آموزش و پرورش اداره میشد  برای سخنرانی  دعوت شد . فوناكوشي  با وجود 53 سال سن هنر كاراته را با اجراي فنون  دست و پا  واجرای  كاتا به نمايش گذاشت و  تمامي حضار در اين جلسه تحت تاثير هنر كاراته قرار گرفتند ، يكي از حضار كه استاد جيگرو كانو بنيانگذار جودو بود تحت تاثير کاراته  قرار گرفت و از فوناكوشي درخواست كرد تا  هنر كاراته را در كودوكان دوجو به نمايش بگذارد.
 فوناكوشي در نمايش كاراته در كودوكان كاتا كوسانكو داي كه بعد ها كانكو نام گرفت را اجرا كرد و همچنين در اين نمايش استاد ماكوتو  شينكن گيما دستيارش   بود كه كاتاي ناي هانچين را اجرا كرد . ( ماكاتو گيما يكي از اساتيد برجسته كاراته در اكيناوا و شاگرد ايتوسو بود كه بعد ها يكي از   شاگرد انش به نام شيگرو ناكامورا  سبك كمپو اكيناوائي را بنيانگذاري كرد . 
جیگرو کانو  با توجه به ملاقاتهایی که با چوکی موتوبو یکی از اساتید کاراته اکیناوا داشت  با کاراته آشنا بود  ولی سخت شیفته کاراته فوناکوشی شده بود و با توجه به رفتارهایی که چوکی موتوبواز خود نشان داده بود  كاراته موتوبو را بسيار خشن   و  كاراته فوناكوشي را مناسب براي تدريس ميدانست از اين رو از فوناكوشي درخواست كرد تا در كودوكان يك كلاس كاراته راه اندازي كند . فوناكوشي با درخواست اوموافقت نكرد شايد بيم داشت تا كودوكان بر هنر او ثاتير منفي داشته باشد.  قابل ذكر است كاراته  در اوایل رسمست خود در انجمن هنرهای رزمی ژاپن ( دای نیپون بوتوکوکای ) بعنوان یک بخش از جود به رسمیت شناخته شده بود.
فوناكوشي تصميم گرفت  تا در ژاپن بماند و كاراته را ترويج دهد  ، تصميمي كه هيچگاه به فكر استادش ايتوسو نرسيده بود .   او در خوابگاه يكي از مدارس  ماند و هزينه خوابگاه را با انجام باغباني ، كارهاي دستي و متفرقه  پرداخت میکرد.
فوناكوشي با اقامت در  ژاپن كم كم مورد توجه علاقه مندان كاراته قرار گرفت وهنر جويان براي فرا گيري كاراته نزد او مي آمدند.  فوناكوشي نام كاتا  با توجه به فرهنگ و زبان ژاپني تغيير دارد  تا مورد توجه هنرجويان ژاپني قرار گيرد  همچنين تغييراتي را در اجرا و تدريس فنون كاراته بوجود آورد تا بتواند كاراته را به هنرجويان جوانتر تعليم دهد.
فوناكوشي كاراته را به  ژاپن معرفی كرد و  در دوجوهاي او هنرجويان بسياري تمرين ميكردند ، بطوريكه در 12 آوريل 1924 اولين دان كاراته را به دستيارش گيما داد و سپس به توكودان آنبون پسر عموي گيمه ، آتسوكا بنيانگذار وادو ريو ، آكيبا ، شيميزو و هيروسا ديپلمهاي اولين دان كاراته را  اهدا كرد.
واكا سن سي  - Waka sensei
گيكو سومين پسر فوناكوشي كه در كاراته مهارت بسيار داشت  و با توجه به وجود پدر او را استاد جوان مي ناميدند. او بعنوان تكنيسين اشعه ايكس در دانشگاه توكيو و آموزش پرورش مشغول به كار بود. . گيكو به حق بهترين جايگزين براي  شيمودا ( شاگرد ارشد فوناكوشي كه در طي سفرهايش بيمار شده و فوت كرد)  بود .   او يك كاراته كاي بسيار قوي بود و تغييرات بسياري را در مبارزات و روش تدريس  پدر ايجاد كرد  که بسياري از  تغييراتي  كه به فوناكوشي نسبت داده ميشود حاصل تمرينات گيكو است و طبق  نقل قول از اگامي    نوزده  كاتاي شوتوكان  ، سه كاتاي تاي كيكو و تن نو كاتا را گيكو بوجود  آورد ، گيكو در نوامبر 1945بر اثر بيماري فوت كرد و  عمر كوتاهش فرصت  رهبري كارته را به او نداد.  مرگ گيكو يك ضربه بسيار شديد براي فوناكوشي بود بطوريكه مرگ او در سال 1945 مصادف با بمب باران دوجوي فوناكوشي  (  بمب باران هاي جنگ جهاني دوم )  نيز بود.
پايان جنگ
 با توجه به خساراتي كه جنگ  در سرزمين مادري فوناكوشي از خود بجای گذاشته بود  فوناكوشي براي ديدن همسرش كه بيست و  سه سال  از او دور بود به جنوب ژاپن – كيوشو رفت ، همسرش براي فرار از جنگ به  آنجا پناه برده بود  . همسرفوناكوشي در سال 1947 فوت كرد و فوناكوشي را با يك دنيا ويراني
حاصل از جنگ تنها گذاشت.
 اشغال گران تدریس كاراته را ممنوع كرده بودند و گروه كوچكي مخفيانه  به تمرين كاراته  ميپرداختند.  در سال 1948 ممنوعيت تدريس كاراته برداشته و دو  شاگرد فوناكوشي كه ماساتوشي ناكاياما ، ايسائو
اوبوتا ، نام داشتند يك سازمان جديد كاراته تاسيس کردند و نام  آنرا  انجمن كاراته ژاپن  گذاشتند.   با راه اندازي انجمن كاراته اساتيد كارته يكديگر را ملاقت كرده و تدریس کاراته باری دیگر آغاز شد و هنر
جويان كاراته جهت ثبت نام به دوجوهاي كاراته مراجعه ميكردند.
پس از دوران ويراني و تاسيس انجمن كاراته ژاپن هنرجويان کاراته میتوانستند فوناكوشي را ملاقت کنند  و  سرانجام این ملاقاتها باعث شد تا موسسان انجمن از فوناکوشی دعوت کرده و او را بعنوان  رئيس افتخاري انجمن منصوب كردند.  فونا كوشي بعد از سالها فراز و نشيب در راه كاراته سر انجام در اوريل 1957 فوت كرد.   او دردوجو و هنگام تدريس کاراته بسیار بر اجرای تکنیک و کاتا ارج می نهاد  و بر کلمه  دو Do   بسيار تاکيد داشت. بطوريکه در جمله اش آمده است: کاراته نی سنت ( Karate Ni Sente )  « يعنی کاراته با حمله شروع نميشود».