در زمانهای گذشته که کاراته نه بعنوان يک هنر  بلکه بعنوان يک روش مبارزه برای نگهداری از خانواده و دفاع از سرزمين توسط بوميان اکيناوا تمرين ميشده و مورد استفاده قرا ميگرفته است.  هيچ کاراته کا يا رزمنده ای به دنبال دريافت و داشتن کمربند سياه نبود ه بلکه تنها چيزی که برای آنها مهم بود تمرينات سخت و توانايي اجرای تکنيکها در ميادين واقعی بوده است . در کتابهای تاريخي کشور ژاپن آمده است که اساتيد  کاراته تکنيکهای خود را بصورت خانوادگی و پشت به پشت تمرين ميکرده اند و يک خانواده از روش تمرينات خانواده ديگر اطلاعی نداشت , گاها اساتيد در مبارزات تا سر حد مرگ از روش تمرينی خود دفاع ميگرده اند و اگر استادی جان خود را از دست ميداد خانواده او هيچگاه اعتراضی به استاد ديگر نمي کرد..
اساتيد کاراته يک يا چند کاتا تمرين ميکردند و جهت فراگيری يک روش مبارزاتی به کشور چين سفر کرده و تا تحت نظر اساتيد چينی آن زمان هنر کاراته خود را ارتقا دهند .  يکی از اساتيد کاراته که بعدها سبک اواچی ريو را بنيانگذاری ميکند مدت بيست سال در کشور چين زندگی ميکند تا روش تمرينی خود را توسعه دهد و بر دانش خود بيافزايد .
بنيانگذار سبک گوجوريو چندين بار در دوره حيات خود به کشور چين سفر کرد تا بتواند هنر ناهاته و سبک گوجوريو  خود را توسعه دهد ,  بنيانگذار کيوکوشين کاراته به مدت دو سال در  کوهستان و در انزوا  تمرينات سخت کاراته را انجام داد تا بتواند يک روحيه قوی برای خود و  روش کاراته اش بسازد . اگر اين اساتيد ميخواستند برای خود درجه و کمربندی در نظر بگيرند چگونه بايستی خود را ارزيابی ميکردندو از چه کسی کمربند سياه دريافت ميکردند آيا هدف آنها کمربند سياه بوده است و يا اينکه داشتن کمربند سياه برای انها چه مفهومی را دارد.
وقتی به گذشته هنر جودو نگاه مي کنيم  استاد کانورا مشاهده ميکنيم که  برای اينکه بتواند هدفهای کوتاه مدتی را برای هنرجويان خود داشته باشد از سيستم کمربند و اهدای درجه برای هنرجويان خود استفاده کرده است   و از آنجا که اين روش بسيار مناسب واقع شده و مورد تاييد ديگر اساتيد نيز بود  اساتيد کاراته بعد ها از اين روش استفاده کردند  .
اگر سيستم کمربند و درجه را به عنوان يک هدف کوتاه مدت در نظر بگيريم روش بسيار خوبی برای ارتقا هنرجو است ولی اگر ابزاری جهت دستيابی بدون دانش فنی به يک درجه خاص باشد فکر ميکنم  نه تمها موثر نيست بلکه ميتواند بر پيکر کاراته لطمه وارد کند .
سبکهای رزمی جهت آموزش و مرحله ای کردن فنون از خود از تکنيکهای ساده و  به تکنيکهای پيچيده از کلاس بندی  فنون استفاده کرده اند  و هر گروه از تکنيکها را در قالب يک کمربند  وکلاس معرفی ميکنند.  هنرجو بعد از فراگيری  و اجرای يگ کلاس  از فنون به کلاس  بالاتر رفته و سطح دانش  کاراته خود را توسعه ميدهد و مسلما ارتقا درجه ميگيرد و  در کلاس  بعدی با کمربند بالاتر ظاهر ميشود  و فنون کلاس  بالاتر را فرا ميگيرد و تمرين ميکند.  اگر استفاده از سيستم کمربند و درجه جهت پايش و اندازه گيری و ارتقا سطح دانش فنی باشد  ميتواند موثر واقع شود  در غير اين صورت فکر ميکنم باعث ازبين رفتن ارزشها نهفته در کاراته ميشود.
 بعضی از اساتيد کاراته از رنگ های مختلفی برای کمربند  کلاس خاصی از تکنيکها استفاده ميکنند و بعضا نظرات فلسفه گونه ای به اين رنگها دارند .
در اين روشهای تمرينی  کاراته هنرجو فنون کاراته را کلاس به کلاس فرا ميگيرد و سر انجام مفتخر به دريافت کمربند سياه آن سبک و يا روش ميشود . کمربند سياه  آغاز تمرينات واقعی کاراته است و معنی استاد , ماهر بودن و يا مسلط بودن بر تکنيکهای کاراته را ندارد  واگر ادايي در اين رابطه باشد  قابل تامل است!!!
بعضی از سبکها و مکاتب رزمی از سيستم درجه بندی و کمربند استفاده ميکنند و يک هنرجو برای ارتقا به کمربند سياه سالها تمرينات سهت را انجام ميدهد  و بعضی از سبکها به اين سيستم اعتقاد ندارند و فقط تمرينات و ارزش واقعی را در نظر دارند.
 البته کاراته کايي که در آزمون درجه و کمربند سياه نمره قبولی ميگيرد کمربند سياه نيست بلکه کمربند سياه واقعی کسی است که در تمرينات دوجو شرکت ميکند , تکنيکهای کاراته را آناليز کرده و نحوه و دليل اجرای هر تکنيک را بررسی ميکند , فنون کاراته را به ديگران آموزش ميدهد  و  دانش فنی خود را توسعه ميدهد .
در سالهای دهه 60 اگر برای قبولی در آزمون کمربند سياه يک کاراته کا بايستی  نه تنها کليه فنون و کاتا ها را بدرستی اجرا ميکرد بلکه بايستی دارای  تجربه کمک مربيگری نيز داشت و در خدمت استاد و نزد او کمربندهای قبل از قهوه ای را آموزش داده باشد و ساعات  تدريس معينی را در کارنهماه خود داشته باشد . تدريس کاراته و تکنيکهای آن برای کاراته کا يک تجربه محسوب ميشد و خود اين عامل باعث ميشد که کاراته کا تکنيکها را بدرستی اجرا و درک نمايد . شايد برای يک نوجوان تدريس کاراته کار مشقت باری باشد ولی اگر اين کار را تجربه کرده باشيد متوجه ميشويد که کاراته کا به تدريس تکنيک  کاراته به چه کنجينه ای از هنرهای رزمی دست پيدا ميکند حتی اگر يک نوجوان باشد.  بايد به اين نکته اشاره کنم که  اگر تکنيکهای ناگه وازا  را بخواهيد استفاده کنيد و بعنوان يک کمربند سياه واقعی به اجرا بگذاريد حتمی بايستی اين تکنيکها را  آموزش بدهيد  و به نکات ريز آن آگاهی لازم را پيدا کنيد چرا که فقط با تدريس است که نکات ريز تکنطکها خود را نشان ميدهد .
امروزه  کمتر کمربند سياهی را مشاهده ميکنيد  که تجربه تدريس داشته باشد , شما ممکن است با کاراته کايي برخورد کنيد که دارای دو و يا سه کمربند سياه از چندين سبک  کاراته باشد ولی نتواند يک مواشی گری ( لگد دورانی )  صحيح را اجرا کند و  خود او نيز بر اين مشکل و اجرای ناصحيح تکنيک آگاهی لازم را ندارد.
استاد اوياما بنيانگذار کاراته کيوکوشين کای ميگويد اگر ميخواهيد يک کاراته کا و مبارز شويد بايد  هزار  روز تمرين کنيد و اگر ميخواهيد يک استاد شود بايد  ده هزار روز تمرين کنيد  او اشاره ای به کمربند سياه و داشتن و يا نداشتن کمربند سياه نميکند چرا که برای او رنگ کمربند مهم نيست , چيزی که مهم است کاراته است و چگونه تمرين کردن آن , البته آموزش در کاراته خود يک نوع تمرين است  چراکه در حين آموزش شما برای خود تکنيکهای کاراته را مرور ميکنيد و در حين اين مرور و اجرا ضعف های خود را شناخته و برای  رفع آنها برنامه ريزی خواهيد کرد.
ادپارکر پدر کاراته آمريکا و بنيانگذار کنپو کاراته در آمريکا برای آزمون کمربند سياه از هنرجويان يک تز يا  تحقيق در باره کاراته درخواست ميکرد و از آنها ميخواست درباره يکی از ويژه گيهای کاراته تحقيق کنند و مقاله ارائه بدهند  , کاراته کاها آمريکايي برای شناخت کارته و تکنيکهای آن بايستی کاراته را مطالعه و از چگونگی  اجرا تکنيکها  و نحوه آجرای ان اطلاعات کافی بدست اورند تا بتوانند يک مقاله و تحقيق در باره انها داشته باشند.
پيشنهاد ميکنم  يک مقاله و تحقيق درباره کارته بنويسيد   وخود را بايد کمربند سياه کنپو  کشور آمريکا مقايسه کنيد.